“Erksan’ın sineması, dönemin Yeşilçam melodramlarından farklı olarak, neredeyse antropolojik bir gözleme dayanır. Kamerasını süsleme ya da güzelleştirme amacıyla değil, kanıtlamak için kullanır. Bu tavır, Susuz Yaz’ı Türk sinemasında gerçekliğin estetiğiyle ahlak arasındaki en keskin örneklerden biri haline getirir. Filmde mülkiyet teması iki eksende ilerler: biri su, diğeri kadındır. Osman’ın köy halkıyla suyu paylaşmayı reddetmesi, iktidarın en basit formunu ortaya koyar.

Karanlıkta Uyananlar, 1960’lı yılların İstanbul görüntüleriyle jenerik eşliğinde başlar. İstanbul’da yaşayan insanların ne kadar zor şartlar altında yaşadıkları gösterilir. Bir yandan da filmin künyesi verilir. Film, jenerik kısmında halkın zor şartlar altında yaşadıklarının gösterilmesi bilinçli bir tercih olarak karşımıza çıkar. Film, jenerik kısmında filmin politik söylemler içerdiğinin ilk ipuçlarını vererek başlar.

Bir gün uyanıp yanındaki kişinin artık kendisi olmadığını fark etmeye başlıyorsun. Aynı yüz, aynı beden yerinde; eksik olan tek şey duygu. İnsanın en temel korkularından biri olan, sevdiklerinin bir anda yabancılaşması ve tanıdık olanı tanıyamama hissinden doğan gerilimi bilim kurgu ile birleştiren Invasion of the Body Snatchers, aynı zamanda politik bir anlatı olarak da ayakları yere basan bir film.

Film Larraine’in daha önceki filmleri gibi biyografi ve psikolojik drama ağırlıklı olsa da Prenses Diana’nın hayatındaki çok kritik bir nokta olan 1991 Noel Arifesi ’ne odaklanıyor. Prenses Diana’nın tüm hayatının zaten yıllardır hem yaşarken hem de öldükten sonra didiklendiği ve çeşitli pek çok filme, belgesele de konu olduğunu göz önüne alırsa, yönetmen oldukça farklı ve karakterin duygu durumuna odaklı, bir yaklaşım tercih etmiş.

Aklın uykusunun canavarlar üretmeye pek de meyilli olduğu o eski feraset, gotik filmlerin yeniden görünürleşen karanlığından hafifçe asitler sızdırıyor. Modern kültürün uykusuzluğu, aklın yorgunluğu, her şeyin keskin ışıklar altında tutulduğu bir dönemde, gölgelerin kaçınılmaz biçimde büyümesini sağlıyor. Bugün "hortlayan" canavarlar, belki de hiçbir zaman gitmemiş olanlardır; sadece ışıkların içinde görünmezleşmişlerdir... Aklın Uykusunda

Elbistan ovasının üstüne yağan ölüm sadece bir ekolojik felaket olmaktan çıkıp insanlığa ait bir hikaye olup çıkıyor karşımıza. Bu hikaye bize belgeselin senaryosunu da yazan akademisyen Aslı Odman tarafından anlatılıyor. Karakterimiz Aslı ile bir yolculuğa çıkıyoruz Elbistan ovasında kol gezen Yavaş Ölüm’ü alımlamaya başlıyoruz.

Berlin’de yaşamak bazen iki şehir arasında sürekli mekik dokumak gibi: Bir ayağın hâlâ İstanbul’da, öbürü Berlin’in üzerine basıyor ama tam olarak orada da durmuyorsun. Şehrin kendisi de böyle zaten; yan yana duran ama birbirinin devamı olmayan dünyaların toplamı.

Bir yanda Adana’dan trenle kaçıp İstanbul’un acımasız düzenine savrulan, babalarının yokluğu ile tek dayanakları olan umut arasında sıkışmış iki çocuk; öte yanda modernleşme ve neoliberal dönüşümle yeniden kurulan Türkiye’nin orta/üst sınıfında büyümüş, ancak adım attığı her mekânda kendine yabancı kalan başka bir çocuk. Biri hayatta kalmanın çıplak gerçekliğine, diğeri konforun görünmez kurallarına uyanıyor; ikisi de kendileri adına çoktan tasarlanmış bir güne gözlerini açıy

Yönetmeni Titane filmiyle tanımış biri olarak, Alpha beni tahmin etmediğim bir açıdan etkiledi. Ducournau, sert ve izleyeni rahatsız eden film dilinin içine insani duyguları ustalıkla yerleştirmeyi her zamanki gibi başarıyor. Alpha’da, aile üyeleri arasındaki derin bağ, yönetmenin imzası hâline gelen body horror öğelerinin fazlasıyla önüne geçmiş bir şekilde karşımıza çıkıyor. 

Guillermo del Toro’nun Frankenstein uyarlaması, yönetmenin yıllardır içini doldurarak büyüttüğü bir hayalin ete kemiğe bürünmüş hali gibi duruyor. Bu film yalnızca Mary Shelley’nin romanının olay örgüsüne sadık kalmakla yetinmiyor, aynı zamanda del Toro’nun sinema boyunca kurduğu kişisel dünyayı metnin en ince liflerine işliyor.

Bazı yönetmenlerin görüntüleri vardır; Sorrentino’nun ise sesleri. Onun filmlerinde müzik yalnızca eşlik etmez; karakterlerle birlikte yürür, bazen onlardan önce gelir, bazen onlarla birlikte susar. The Great Beauty’de size nerede olduğunuzu unutturacak Roma gecelerinin ritmi olan elektronik parçalar; Youth’ta hatırlamak, unutmak, yaşlılık ve bellek üzerine kurulmuş kırılgan melodiler; ya da È stata la Mano di Dio’da Napoli’nin mahalle sesleri…

“When the Cat Comes” filmi insanlık onuruna oldukça hoş bir taraftan, baskı iktidarının ironisini ele alır. Birine bu filmi tarif edecek olsam, “Herkesin bir gün deneyimlemesi gereken bir rüya” derdim.Aşıkların kırmızı, sadakatsizlerin ve yalancıların sarı, hırsızların mora dönüştüğü bu film “Bir varmış, bir yokmuş, bu masal gerçekten yaşanmış” sözüyle açılıyor.

The Broken Circle Breakdown, bir aşk hikayesinden çok daha fazlasıdır; yaşamın anlamını, inancı ve kaybı sorgulayan bir ruh deneyimidir. Hikaye, Elise ve Didier’in birbirine tutkuyla bağlanan ama dünyaya bakışları bambaşka iki insanın yaşamını anlatır. Elise, dövmeleriyle bedenine hikayelerini kazımış, duygularını görünür kılan bir kadındır. Didier ise bir çiftlikte yaşayan, mavi-grass müziğine tutkuyla bağlı, Tanrı’ya inanmayan bir adamdır. Aralarındaki bağ, müzikle başlar v

eXistenZ bir oyun olduğu kadar insan yapımı bir gerçekliktir. Modern çağın insanı, yalnızca kontrol etmekle yetinmez, aynı zamanda yaratır. Ancak bu yaratım, insanlık için güvenli bir alan olarak düşünülse de, kontrolün bütünüyle mümkün olmadığı kısa sürede ortaya çıkar. Filmde, oyun içinde yeni bir oyuna giren karakterler görürüz; yani bir tür “oyun içinde oyun” durumu, tıpkı Inception’daki gibi çok katmanlı bir yapı sunar.

How It Ends, yalnızca bir yol filmi değil, içsel bir yolculuktur. Tom karakteri, askeri geçmişiyle temsil ettiği düzen, disiplin ve kontrol inancını simgelerken, Will karakteri daha sivil, duygusal ve kırılgan bir yapıyı temsil eder. İkisi arasındaki gerilim, aslında modern insanın iki yönlü doğasının çatışmasıdır: biri güvenliği, diğeri anlamı arar. Yol boyunca birbirlerine güvenmeyi öğrenemezler, çünkü dışarıdaki dünyanın çöküşü içerideki iletişimsizliğin bir yansımasıdır.