George A. Romero, hepimizin günümüzde bildiği “Zombi” mitini modern şekilde inşaa ederken başka kültürleri de yeniden yorumlamaktan geri kalmadı. Usta yönetmenin kendi filmografisinde değerini bulamayan bir inci olan hatta “favori filmim” olarak öne çıkardığı Martin sinema tarihinin en kanlı ve en sade vampir ironisini konu alır.

Modern sinema bize şunu söyler: Sabit bir kimlik yoktur. Sabit bir yer yoktur. Sabit bir özne yoktur. Bize bir kaybın hikâyesini anlatır. Bu kayıp, “ev” duygusudur. Klasik anlatı sineması karakteri bir mekâna yerleştirir; ev, kasaba, mahalle ya da şehir kimliğin zeminidir. Oysa modern sinema bu zemini çözer. Mekân artık varoluşun temeli değil, varoluşun kaygan yüzeyidir. Çünkü insan aynı anda her yerde olmak ister.

Ulrike Ottinger, erken dönem Alman sesli sinemanın Alman ekspresyonizmi akımında konumlanan; sürrealizm, dadaizm, edebiyat, resim, tiyatro, tarih ve mitoloji gibi farklıFreak Orlando, Virginia Wolf'un aynı adlı romanından esinlenerek cinsiyet değiştirebilen ve böylece sürekli yeniden doğan Orlando karakteri etrafında döner. Filmin omurgası beş bölümden kurulur: mitolojik başlangıç; Orta Çağ ve dini bağnazlık, Rönesans ve Aydınlanma, Sanayi Devrimi ve modernite ve Günümüz (198

Sinemayı toplumdan ve toplumun problemlerinden ayrı düşünemeyen sinemaseverler, geçen hafta bir dostunu kaybetti. O isim Wim Wenders’ti. Bu kayıp fiziki bir kayıp olmasa bile birçoğumuz Wenders’i kötü anmaya başladı bile. Berlin Film Festivali’nin bu yılki jüri başkanı olan Wim Wenders, İsrail’in Filistin soykırıma dair sorulan bir soruyu “sinema politikanın tam zıttıdır.” diyerek cevapladı. Ben de bu cevap karşısında şoke olanlar arasındaydım.

Aşk, Mark ve Ölüm, modern Avrupa’nın görmezden geldiği, ancak gurbetçilerin müzikle ilmek ilmek ördüğü o 'öteki' tarihin sinemada yankılanan en canlı sesidir. Cem Kaya’nın filmi, arşiv görüntülerini zararsız bir nostaljiye dönüştürmek yerine, onları bugünün politik ve sınıfsal sorularına doğru iter; sesi yalnızca hatırlanan değil, hesap soran bir şeye dönüştürür. Bu nedenle film, bir geçmiş anlatısından çok, sessizleştirilmiş bir emek sınıfının tarih sahnesine geri dönüşü ola

Peter Weiss’in 1963 yılında yazdığı Marat/Sade, tam adıyla “The Persecution and Assassination of Jean-Paul Marat as Performed by the Inmates of the Asylum of Charenton Under the Direction of the Marquis de Sade”, hem tiyatro hem de sinema tarihinde sınırları zorlayan bir eserdir. Oyun, 1808 yılında Charenton Akıl Hastanesi’nde geçer; Marquis de Sade, burada kaldığı dönemde akıl hastalarına kendi yazdığı bir oyunu oynatır. Bu oyunun seyircileri ise hastane yöneticileri ve döne

Asiye nasıl kurtulur? Asiye ancak çarkın bir dişlisi olduğunda “kurtulur”. Ömrü boyunca en iyi bildiği işe sermaye yatırmalıdır. Başka çaresi var mıdır “paraya para katmak” için? “Kişi kadın doğmaz, kadın olur.”   -Simone de Beauvoir Asiye Nasıl Kurtulur?, Atıf Yılmaz (1986) Film “Fuhuşla Mücadele Derneği”nden bir geneleve gelen Semiha Hanım’la başlıyor. Semiha hanım elinde bir notla Asiye adlı bir kadınını soruyor. Notu yazan Asiye’yse bir seks işçisinin kızı. Bu esnada içle

Grandier ve Jeanne, merkezi otorite olan ruhban sınıfının ideolojik hegemonyasının tesisinin sonucunda kurban edilen tarihi kişiliklerdir. Dinin ve dini kurumların egemenliğinde gündelik yaşamda etkisini gösteren her türlü yozlaşmanın dogmalarla belirlendiği bir dönemi beyaz perdeye yansıtan film; insan inanç ve yaşam çerçevesinde inanca bağlı dogma ve tabuların hayata müdahalesinin hezimetini ortaya koymaktadır.

Stalking Laura (diğer adıyla I Can Make You Love Me), 1993 yılında Michael Switzer tarafından Lifetime için çekilmiş bir televizyon filmi. Netflix’te ya da diğer streaming platformlarında izlediğim pek çok yapımdan almadığım bir keyif ve haz verdi bana. Nedenini sorguladığımda ise bugünün ana akım sinemasında giderek daha fazla eksikliğini hissettiğim bazı temel katmanlarla karşılaştım. Bu yazı, tam olarak o eksikliğin peşinden gitme denemesi.

Holy Motors, izleyicisine bir hikâye anlatmaktan çok, onu tuhaf bir dolaşmaya davet ediyor. Bizi hikâye anlatmaktan çok bir sorunun içine bırakıyor: Eğer hayatımızın her anında bir role giriyorsak, “ben” dediğimiz şey nerede başlıyor? Filmde Oscar, bir gün içinde onlarca hayata girip çıkıyor. Limuzinin kapısı her açıldığında yeni bir yüz, yeni bir beden ve yeni bir duygu beliriyor. Fakat bu sahnelerin hiçbirinde “set” görmüyoruz. Kamera yok, ekip yok.